1 września 1939 roku rozpoczęła się II wojna światowa — największa tragedia w dziejach Polski i jedna z najczarniejszych kart historii świata. Dla funkcjonariuszy Policji Państwowej II Rzeczypospolitej był to początek dramatu, który dla wielu z nich zakończył się więzieniem, deportacją, egzekucją albo śmiercią w miejscach sowieckiej i niemieckiej kaźni.
Policjanci II RP byli funkcjonariuszami państwa polskiego. Nosili mundur Rzeczypospolitej, wykonywali swoje obowiązki wobec obywateli i do końca pozostawali wierni złożonej rocie ślubowania. W czasie wojny stali się celem dwóch totalitaryzmów — niemieckiego i sowieckiego. Dla okupantów policyjny mundur był symbolem polskiej państwowości, porządku prawnego i służby niepodległemu państwu.
Wielu funkcjonariuszy Policji Państwowej zostało aresztowanych, rozstrzelanych, wywiezionych do obozów, zamordowanych lub deportowanych. Szczególne miejsce w tej tragicznej historii zajmuje zbrodnia katyńska. Wśród jej ofiar byli policjanci więzieni przez Sowietów, mordowani m.in. w Twerze i spoczywający na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. To jedna z najbardziej bolesnych kart policyjnej pamięci.
Nie mniej dramatyczny był los funkcjonariuszy, którzy znaleźli się pod okupacją niemiecką. Wielu z nich zapłaciło życiem za sam fakt służby Polsce, za wcześniejszą działalność państwową, za mundur i za przywiązanie do Rzeczypospolitej. Ginęli w egzekucjach, obozach i więzieniach. Represje dotykały także ich rodziny, które często przez lata ponosiły konsekwencje wierności swoich bliskich państwu polskiemu.
Dla współczesnego środowiska policyjnego pamięć o funkcjonariuszach Policji Państwowej II RP jest czymś więcej niż obowiązkiem historycznym. To część naszej tożsamości, etosu służby i świadomości, że policyjny mundur w polskiej historii bardzo często oznaczał nie tylko odpowiedzialność, ale również najwyższą ofiarę.
Zarząd Główny NSZZ Policjantów od lat podkreśla, że pielęgnowanie pamięci o poległych i pomordowanych funkcjonariuszach jest jednym z fundamentów policyjnej wspólnoty. Pamięć o Policji Państwowej, o ofiarach zbrodni katyńskiej, o policjantach zamordowanych przez niemieckiego i sowieckiego okupanta oraz o rodzinach policyjnych, które zapłaciły ogromną cenę za wierność Polsce, musi być stale obecna w naszym środowisku.
1 września przypomina nam, że historia Policji to nie tylko struktury, przepisy i daty. To przede wszystkim ludzie — funkcjonariusze, którzy służyli państwu do końca, często w sytuacji bez nadziei na ocalenie. Ich postawa pozostaje zobowiązaniem dla kolejnych pokoleń policjantów.
Pamiętamy o tych, którzy nie zdradzili roty ślubowania.
Pamiętamy o pomordowanych.
Pamiętamy o rodzinach policyjnych, które poniosły ogromną ofiarę.
Cześć i chwała funkcjonariuszom Policji Państwowej II Rzeczypospolitej.
Cześć Ich pamięci.
